(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
ฉันกับเคนอิจิคบกันมาสองปีแล้ว
แต่ก็ยังไม่ได้...
(เว็บโก ญี่ปุ่น)
(ไอ้จู๋ใส่ไม่เข้า)
(ของแฟนฉันใหญ่เกินไป เราเล้าโลมกันไม่มากพอ)
(ใหญ่)
แต่เราก็ช่วยกันจนสำเร็จได้ ถึงจะเข้าไม่ได้ก็ตาม
เสร็จมั้ย
เราใช้มือกับปากช่วย
และเราตกลงกันได้ว่า จะให้เขาปลดปล่อยตรงไหน
(ใหญ่)
มันใหญ่จริงๆ เหรอ
(ตอน 2)
ฉันเหรอ
ก็คงใหญ่มั้ง เคยมีคนเรียกฉันว่าคิง
คิงเหรอ
ผู้หญิงอย่างว่าอาจจะแค่อวยฉันก็ได้
- ผู้หญิงอย่างว่า - ใช่
แต่ฉันว่าพวกเธอไม่พูดอะไร ที่ผิดความจริงมากหรอก
ก็แปลว่าน่าจะใหญ่จริง
ไปเที่ยวผู้หญิงด้วยเหรอ
ไม่ชอบเหรอ
ก็แค่ครั้งเดียวเอง
รุ่นพี่พาไปตอนที่รู้ว่าฉันยังไม่เคยน่ะ
คุมิ
โกรธเหรอ
ไม่เอาน่า
คุมิ
คุมิจ๋า คุมิน่ารักจังเลย
ฉันขอโทษ ขอโทษนะ
คิง ชิมดูซิว่าถูกปากมั้ย
เข้ามาใกล้ๆ สิจ๊ะน้องหนู
ขอโทษๆ ฉันล้อเล่นน่ะ ขอบใจนะ
- อร่อยจัง - โกหกชัดๆ
- จริงๆ นะ อร่อยจริงๆ - จริงเหรอ
เหมือนโกหกเลย
ถึงไอ้จู๋ของเขาจะเข้าไม่ได้
แต่อะไรๆ ก็เป็นไปด้วยดี
- ก็ได้ เชื่อก็ได้ - ดีจ้ะ
อะไร วันหยุดนี้ไม่กลับบ้านเหรอ
ทำไมล่ะ
เอาแต่ทำงานพิเศษสินะ
งั้นถ้าลูกหาเงินได้เยอะแล้ว
เราก็ไม่ต้องส่งเงินไปให้แล้วสิ
หรือยังไง
ลูกแอบทำอะไรที่พ่อแม่ไม่รู้รึเปล่า
ทำไมแม่ถึงเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ
คนเป็นพ่อแม่ก็แบบนี้แหละ
ไม่หรอก แม่เห็นฉันเป็นรอยด่างในชีวิต
รอยด่างเหรอ แรงนะ
แต่มันจริงนี่
ไม่เห็นเข้าใจเลย
ฉันคิดมาตลอด
ว่าโดยสัญชาตญาณของพ่อแม่น่ะต้องรักลูกอยู่แล้ว
แต่ก็มีตัวอย่างเยอะมากที่ค้านกับความคิดนี้
ถ้าจะเป็นครูก็ต้องเข้าใจเรื่องนี้สินะ
ลืมบอกไป
ฉันจะไปคุยกับพ่อแม่เรื่องนั้นล่ะ
- เมื่อไหร่คะ - สุดสัปดาห์นี้แหละ
(ลานจอดรถมารุตะ)
(ลดราคา)
รุ่นพี่
รุ่นพี่จะไม่แต่งตัวแบบนี้ใช่มั้ย
หือ
โอ๊ย อีกแล้วเหรอ
อะไรเหรอ
เจอแบบนี้เรื่อยเลย
หมายความว่าไง
โชคร้ายชะมัด
มีแต่ฉันที่ได้ของมีตำหนิทุกที
ถ้าเป็นของมีตำหนิ เขาก็ต้องเปลี่ยนให้ใหม่สิ
ไม่เป็นไร ฉันยอมรับชะตากรรมได้
เคนอิจิเลยต้องทนใช้สินค้ามีตำหนิตลอด
และตอนนี้เขาก็ต้องทนอยู่กับฉัน
ไหนดูซิ ฉันเย็บให้
เคนอิจิก็มองฉันเป็นของมีตำหนิรึเปล่านะ
(อะพาร์ตเมนต์ฟุตาบะ)
อยู่คนเดียวก็ต้องกินทุกมื้อนะ
ค่ะ
- กินไอติมได้แค่วันละแท่ง - รู้น่า
คืนนี้สี่ทุ่มจะโทรมานะ
- ไปดีมาดีนะ - ไปละ
แต่ว่า รุ่นพี่...
ฉันน่ะ...
เพราะอยู่ในเมืองที่ไม่มีอะไรทำ เด็กมัธยมก็เลยมีเซ็กซ์กันเป็นว่าเล่น
รู้มั้ย เขาบอกว่าฉันเด็ดกว่าแฟนเก่าเขาอีก
ถามจริง แฟนเก่าเขานี่ใครน่ะ
คานะ นิชิยามะ ห้องสามใช่มั้ย
- นั่นแหละ - จริงเหรอ
แล้วคาวาบาตะเด็ดมั้ย
ก็น่าจะเด็ดแหละ เพราะเขาผ่านมาเยอะ
คานะเสียซิงให้คาวาบาตะใช่มั้ย
ที่จริงไม่ใช่หรอก
งั้นใครเป็นคนแรกของเธอ
- เธอว่าใครล่ะ - ใครเหรอ
รุ่นพี่เอกาวะ
หา
รุ่นพี่เอกาวะเนี่ยนะ
งั้นก็ใช้ของร่วมกับเธอน่ะสิ ซานาเอะ
ฉันมีอะไรกับเขาแค่ครั้งเดียวเอง
ครั้งเดียวก็นับ
หมอนี่นอนกับใครไปทั่ว
จริงด้วย
ทำไมต้องขำขนาดนั้น ซานาเอะ
- ฉันไม่ได้ขำ - มีอะไร
บอกมา มีอะไร
ห้ามบอกใครนะ สาบานนะ
- เล็กจิ๊ดเดียวเอง - จิ๊ดเดียวเองเหรอ
มาบอกเราจะดีเหรอ
ฉันรู้จักผู้ชายที่เธอเสียซิงให้
เท่าไหน
เท่าไหนเหรอ
เท่าไหน
- เท่านี้เอง - เล็กมาก
ครูเชื่อว่านี่เป็นช่วงเวลาในชีวิต
ที่พวกเธอจะเริ่มคิดถึงอนาคตอย่างจริงจัง
ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว
ครูมั่นใจว่าทุกคนจะต้องกังวลและไม่มั่นใจ
ใครๆ ก็รู้ทั้งนั้น
และคู่นอนคนต่อไปของเขา
และคนต่อไป
แล้วก็คนต่อไปที่เธอจะนอนด้วย
และคนที่คู่นอนของเธอจะนอนด้วย
เราทุกคนโยงใยถึงกันหมด เหมือนผังตระกูล
เพื่อจะได้รู้บทบาทของเราในสังคมและในโลก
เพื่อค้นหาว่าเราต้องการอะไร
เพื่อจะสนุกกับการเรียน
นั่นคือสิ่งที่ครูอยากให้พวกเธอเก็บไปคิด
เธออยากเป็นอะไร
ส่วนฉัน
ไม่อยากโดนลากไปเกี่ยวเวลาคุยเรื่องนั้น
ครูเชื่อว่าการหาสมดุลเป็นเรื่องสำคัญมาก
นี่
- มาคนเดียวเหรอ - เอ๊ะ
อ้าว
ที่ตามฉันมาไม่ใช่เพื่อมาทำแบบนี้เหรอ
รอแป๊บนะ
ทำไมถึงมีของแบบนั้นด้วย
มันสำคัญด้วยเหรอ
นั่งสิ
ที่มาเที่ยวงานออกร้าน ก็เพื่อมาทำอะไรแบบนี้สินะ
ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
ฉันได้ข่าวว่ามีสาวน่ารักๆ เยอะน่ะ
ฉันไม่น่ารักซะหน่อย
ไม่จริง เธอน่ารักจะตาย
นี่ เธอชื่ออะไร
ไม่ต้องคุยมากก็ได้
ฉันต้องบอกรุ่นพี่
ว่าฉันมีอะไรกับคนอื่นได้
ฮัลโหล
ฮัลโหล รับเร็วเชียวนะ
- ก็รออยู่นี่ - เหรอ
วันนี้ทำอะไรบ้าง
ก็ออกไปซื้อของ
ซื้ออะไร
อะไร
ต้องซื้อขนมแน่เลย
เปล่านะ
- ซื้อมาแต่ขนมแน่เลย - ไม่ใช่ซะหน่อย
แล้วซื้ออะไรมา
ขนมอย่างน้อยสามชิ้น
- ไม่เยอะขนาดนั้น - งั้นกี่ชิ้น
- ชิ้นเดียว - นั่นไงล่ะ
แล้วก็ไม่ยอมบอก
รุ่นพี่ไปถึงกี่โมงคะ
เพิ่งถึงไม่นาน
คนพลุกพล่านมาก
ก็เป็นคนโตเกียวไม่ใช่เหรอ
ใช่ แต่ไม่ได้กลับมาพักนึงแล้ว
นี่
ว่าไง
คือว่า...
อะไรเหรอ
ช่างเถอะ
อะไร พูดมาสิ
งั้น
เอาไว้รุ่นพี่กลับมาค่อยบอกละกัน
เอ๊ะ
งั้นก็ได้ ฉันจะกลับพรุ่งนี้บ่ายนะ
เดินทางปลอดภัยนะ
ขอบใจ
งั้นก็ฝันดีนะ
ฝันดีค่ะ
บาย
อยู่บ้านเราดีที่สุดแล้ว
- นี่ค่ะ - ขอบใจนะ
นี่
ฉันตัดสินใจจะสอบ ใบอนุญาตประกอบอาชีพครูที่ยามานาชิ
ไม่ใช่ที่นี่เหรอ
ที่นี่ไม่ใช่บ้านเกิดของฉันนี่
และฉันก็ไม่อยากไปอยู่โตเกียว แค่เพราะพ่อแม่ฉันอยู่ที่นั่น
แล้วยามานาชิ
ก็เป็นจังหวัดที่ให้ความสำคัญกับการศึกษา
ฉันก็เลยคิดว่าไปเป็นครูที่นั่นก็น่าจะดี
แล้วพ่อแม่ยอมเหรอ
ก็ไม่ค่อยเต็มใจหรอก
ไปแล้วคงคิดถึงอะพาร์ตเมนต์นี้น่าดู
คุมิก็ไม่อยากอยู่ที่นี่ตลอดไปหรอกใช่มั้ย
ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย
งั้นลองคิดดูหน่อยได้มั้ย
คิดเรื่องอะไร
เรื่องย้ายไปยามานาชิปีหน้าน่ะสิ
แต่ฉันต้องสอบผ่านก่อนนะ
เราจะได้อยู่ด้วยกันอีกไง
เหรอ
นี่
ฉันอยากอยู่กับเธอตลอดไปเลยนะ
ว่าแต่เรื่องที่จะบอกน่ะ
ตอนคุยโทรศัพท์เมื่อคืนน่ะ
อ๋อ
ลืมไปแล้วล่ะ
หา อะไรกัน ต้องจำได้สิ
ถ้าจำไม่ได้ก็แปลว่ามันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นไงล่ะ
ก็จริงนะ
งั้นกินข้าวกันเถอะ
เอาสิ
เสียงปิศาจกระซิบข้างหูฉัน
ก็แค่ดันมันเข้าไป
ใช่ แค่ใส่เข้าไปได้ก็จบ
แค่นั้นก็แก้ปัญหาได้ทุกอย่าง
ค่ะ
ทั้งหมด 1,323 เยนค่ะ
จะให้แกะพลาสติกออกมั้ยคะ
นิตยสารน่ะ
อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ
ขอบคุณค่ะ
รับมา 1,500 เยนนะคะ
เงินทอน 177 เยนค่ะ
- ขอบคุณมากค่ะ - ขอบคุณครับ
ตามระเบียบนี่ เราต้องแกะพลาสติกออกให้ด้วยเหรอ
- ไม่ต้องหรอก - แล้วทำไม
ก็คิดว่ามันน่าจะตลกดีน่ะ
เธอร้ายมาก
- น่าสงสารเขานะ - อะไรกัน
ยินดีต้อนรับครับ
ยินดีต้อนรับค่ะ
(เซ็กซ์จะดีถ้าหญิงเป็นฝ่ายนำ)
ฉันไม่สนว่าจะต้องรักษาหน้า
ฉันหาดูว่ามีบทความอะไรมั้ย
ที่พูดเรื่องของผู้ชายเข้าไม่ได้
(ถามตอบเกี่ยวกับเซ็กซ์)
แต่ก็ไม่เจอคำแนะนำสำหรับคู่ที่มีปัญหาอย่างเรา
ดูเหมือนจะไม่มีเลย
(ภาพลับจากมือสมัครเล่น)
คู่รักในนิตยสาร
สนุกกับเซ็กซ์แบบจัดเต็ม
เปิดเผยสุดๆ
คนพวกนี้มีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน
จินตนาการไม่ออกเลย ว่าเราเป็นสปีชีส์เดียวกัน
สุดท้าย ทั้งที่ยังเข้ามาในตัวฉันไม่สำเร็จ
เคนอิจิก็ต้องย้ายออกจากอะพาร์ตเมนต์แล้ว
ขอบใจนะ
(บริการย้ายบ้านโกโก)
อย่าทำท่าแบบนี้สิ เดี๋ยวเราก็เจอกันอีก
ฉันจะโทรมาตอนสี่ทุ่มทุกคืนนะ
อย่าลืมอ่านหนังสือเตรียมสอบใบอนุญาตครูด้วย
ไม่ต้องร้องไห้
ที่จริงเราไม่จำเป็นต้องจากกันทั้งน้ำตาเลย
ฉันไปหาเคนอิจิเป็นประจำ
ทำไมวันนี้แต่งตัวซะหล่อเชียว
โบนัสออกน่ะ
จะไปไหนเหรอ
ไปแก้มือกัน
นี่เป็นชาบูชาบูปูหิมะค่ะ
ช่วงนี้ของปีหาของสดได้ยากมากนะคะ
ปูนี่เราได้จากจังหวัดฟุกุอิค่ะ
ทิ้งเปลือกลงในนี้นะคะ
- ถ้าต้องการอะไรก็กดกริ่งเรียกได้เลยค่ะ - ครับ
ทานให้อร่อยนะคะ
จำได้มั้ย
บุฟเฟต์ปูราคา 4,000 เยนน่ะเหรอ
นั่นแหละ
เป็นปูที่ตัวผอมที่สุด ไม่รู้เอามาจากไหน
ฉันเลยอยากเลี้ยงปูดีๆ เธอสักมื้อไงล่ะ
นี่มาจากฟุกุอิเลยนะ
ดูชุ่มฉ่ำมาก
เป็นเงาวับ
แสบตาจัง
ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ อิ่มมากเลย
งั้นต่อไปนะ
เอานี่
ซื้อโทรศัพท์แล้วเหรอ
ใช่
สีชมพูลดราคาอยู่เหรอ
ไม่ใช่ นี่ของคุมิ
อะไรนะ
ถ้าฉันมีโทรศัพท์คนเดียวจะมีประโยชน์อะไรล่ะ
ไม่เป็นไร ฉันจ่ายค่าโทรให้ตามนาที อย่าโทรไปที่ไหนแปลกๆ ละกัน
เป็นอะไรไป ไม่ดีใจเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้น แต่...
แต่อะไร
ฉันแค่แปลกใจนะ
ไม่คิดว่ารุ่นพี่จะสนใจเรื่องแบบนี้ด้วย
เรื่องแบบไหน
ก็อย่างซื้อมือถือให้ พาฉันมากินร้านแพงๆ
ก็เมื่อก่อนนี้ฉันไม่มีเงินน่ะ
ขอโทษนะ
วันเกิดเอย คริสต์มาสเอย ไม่เคยซื้ออะไรให้เธอเลย
ฉันไม่คิดอะไรหรอก
คุมิก็เป็นแบบนี้
แต่มีอีกที่นึงนะที่ฉันอยากพาไป
ที่นี่เหรอ
ฉันเลือกเองไม่ได้น่ะ
คุมิชอบวงไหน
ไม่ต้องเกรงใจ เลือกวงที่ชอบเลย
ก็ได้
ต้องใส่ตลอดชีวิตเลยนะ
เอ๊ะ
เธอจะแต่งงานกับฉันใช่มั้ย
จะดีเหรอ ทั้งที่ยังเข้าไม่ได้เนี่ยนะ
เร็วสิ เลือกเลย
วงไหนดี
น่าจะวงนี้แหละ
เอ๊ะ เกรงใจกันสินะ
เปล่า
จริงเหรอ
ฉันชอบวงนี้
แล้ววงข้างๆ ล่ะ
ไม่ เอาวงนี้แหละ
แต่งงานเหรอ
คนเราแต่งงานกันไปทำไม
เธอคิดยังไง ยามาโมโตะ
ไม่ทราบค่ะ
ไม่ทราบนี่หมายความว่าไง
สักวันในอนาคตเธอก็จะต้องแต่งงานนะ
ค่ะ
ถ้าไม่ได้คำตอบก็จะไม่ผ่านไปเรื่องอื่นนะ
เธอจะใช้ชีวิตต่อไปไม่ได้ ถ้าไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร
จริงเหรอ
เงียบหน่อย เพื่อนกำลังจะตอบ
ตอบเลย
ค่ะ
อ๋อ
ถ้าอยู่คนเดียว ก็จะลำบากเรื่องเงินทอง
หา เธอนี่ไม่โรแมนติกเอาเสียเลย
วากายามะ เธอล่ะ
คิดว่าคนเราแต่งงานกันไปทำไม
เพราะอยากอยู่กับคนที่รักค่ะ
ไม่จริงเหรอ
ง่ายๆ แบบนั้นแหละ
อ๊ะ
ช่างเถอะ
ฮัลโหล
หลับรึยัง
ยัง
อ่านหนังสือสอบอยู่เหรอ
ใช่
แต่อาจารย์แนะแนวบอกให้ฉันไปสอบ
ของจังหวัดอื่นด้วย
อาจารย์แนะแนวเหรอ
เขาซ้อมสอบสัมภาษณ์ฉัน แต่ฉันตอบได้แย่มาก
งั้นสุดสัปดาห์นี้มาซ้อมสัมภาษณ์กัน
ได้
คุณยามาโมโตะ
ทำไมถึงอยากเป็นครูครับ
อ๋อ
สมัยประถม มีครูคนนึง ที่คอยช่วยเหลือฉันตลอด ฉันก็เลย...
เรื่องจริงเหรอ
มีครูคนนั้นจริงๆ เหรอ
- ดูรู้เลยเหรอ - ใช่
ก็คุมิโกหกไม่เก่ง ตอบตามความจริงเถอะ
งั้นเริ่มใหม่นะ
คุณยามาโมโตะ ทำไมถึงอยากเป็นครูครับ
ไม่ต้องคิดสิ พูดตามที่รู้สึกจริงๆ น่ะ
เพราะมีคนสอนมาว่า
อาชีพครูเป็นอาชีพที่เหมาะที่สุด
สำหรับผู้หญิงที่จะเลี้ยงดูตัวเองไปตลอดชีวิต
อะไรเนี่ย
ก็บอกให้พูดอย่างที่รู้สึกไง
ใช่ แต่ใครเป็นคนบอกคุมิแบบนั้น
น้าคิโยโกะ
น้องสาวแม่น่ะ
น้าเป็นครูประถมและโสด
ไม่เป็นไรนะ
พ่อแม่หนูไม่หย่ากันหรอก
จริงเหรอคะ
เพราะพี่น่ะ
ต่อให้อยากหย่าก็หย่าไม่ได้
ทำไมล่ะคะ
คุมิ
หนูต้องตั้งใจเรียนนะ
จะได้เลี้ยงตัวเองได้
โดยไม่ต้องแต่งงาน
เรื่องนี้ก็ไม่แย่หรอก
แต่ไม่ใช่เรื่องที่ควรพูดเวลาสัมภาษณ์
นั่นสินะ
ไว้ค่อยคิดคำตอบอื่น
ผ่านไปก่อนละกัน
ได้
ทำไมคุณยามาโมโตะ ถึงเลือกจังหวัดยามานาชิครับ
เป็นอะไรไป
ข้อนี้ก็ควรตอบความจริงมั้ย
บอกมาสิ ฉันอยากฟัง
ว่ากันว่าจังหวัดยามานาชิ ให้ความสำคัญกับการศึกษามาก
และเป็นจังหวัดที่สวยงาม...
ไม่เอานะ
ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อย
เลิกจั๊กจี้ฉันซะที
คุณยามาโมโตะ ทำไมถึงอยากเป็นครูที่นี่ครับ
คุมิ
ฉันอยากไปพบพ่อแม่เธอ
ไม่ต้องก็ได้
ต้องสิ ฉันอยากทำให้มันถูกต้อง
แต่ว่า...
เดี๋ยวนะ
นี่ยังไม่ได้บอกพ่อแม่เรื่องแต่งงานเหรอ
แล้วเรื่องหางานล่ะ
ไม่ได้บอกเหรอว่าจะไม่กลับไปอยู่บ้าน
ทำไมล่ะ
คุมิ
ก็ไม่อยากบอกน่ะ
เรื่องของเราน่ะเหรอ
พวกเขาจะคัดค้านรึไง
ไม่ใช่อย่างนั้น
งั้นอะไรล่ะ
ฉันเคยบอกแล้วนี่
ว่าฉันเกลียดแม่
ใช่ แต่เกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ
ที่จริง แม่เกลียดฉัน
มากกว่าที่ฉันเกลียดแม่อีก
เพราะงั้น...
เพราะงั้นอะไร
เพราะงั้น...
งั้นเธอคิดจะทำยังไง
ทำงานและแต่งงาน โดยไม่บอกอะไรพวกเขาเลยเหรอ
คุมิ
คิดจริงๆ เหรอว่าแม่เกลียดเธอน่ะ
เอ๊ะ
เธอคิดจริงๆ เหรอว่ามีพ่อแม่ที่เกลียดลูกได้
งั้นก็ลองไปเจอแม่ฉันเองละกัน
เธอชอบคุณซาโต้
พูดถึงเขาไม่ขาดปากเลย
อะไร ชอบเขาเหรอ
ใครๆ ก็ชอบเขาทั้งนั้นแหละ
น่ารักจังเลย
เดี๋ยวนะ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อเคนอิจิ วาตานาเบะ
- ไปซะไป ไปโรงเรียนได้แล้ว - หวัดดีค่ะ
รีบๆ ไปเลย
แล้วค่อยเจอกันนะพี่
เชิญค่ะ
ทางนี้เลย
ลูกยังเด็กไปที่จะแต่งงานนะ
คุมิโกะ
ลูกยังเรียนไม่จบ
ยังไม่รู้ว่าจะสอบใบอนุญาตครูผ่านรึเปล่าด้วย
ผมจะคอยให้กำลังใจจนกว่าเธอจะได้เป็นครูครับ
ให้กำลังใจเหรอ
ผมคบกับคุมิโกะมาสี่ปีแล้วครับ
เวลาแค่นี้อาจจะไม่นานเท่าไหร่
แต่เวลามีปัญหาอะไร เราสองคนก็ช่วยกันแก้ไขตลอด
เพราะงั้นจากนี้ไป
เราก็อยากจะพยายามไปด้วยกันครับ
นี่เราพูดถึงเวลาชั่วชีวิตเลยนะ
ครับ
ผมอยากจะอยู่กับลูกสาวคุณไปชั่วชีวิต
แต่ว่า
แน่ใจจริงๆ เหรอว่าจะเลือกคุมิโกะน่ะ
คือเด็กคนนี้ไม่ค่อยสนใจใคร
รู้สึกอะไรก็ไม่ยอมพูด
เราไม่เคยรู้เลยว่าแกคิดอะไร
ในฐานะแม่ ฉันล่ะอายจริงๆ
งั้นเหรอครับ
แต่ผมไม่เคยเจอใครที่มีจิตใจบริสุทธิ์ขนาดนี้เลย
เคนอิจิใช่มั้ย
ครับ
นายจะรอให้คุมิโกะหางานได้ และให้ชีวิตเข้าที่เข้าทางก่อนได้มั้ย
ได้สิครับ
งั้นก็ฝากลูกสาวด้วยนะ
ขอบคุณมากครับ
ลูกก็พยายามสอบให้ได้ล่ะ
ค่ะ
แม่คะ
จะอยู่กินข้าวด้วยไม่ใช่เหรอ แม่จะไปทำอะไรมาให้
เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอก
เราสั่งอาหารให้มาส่งก็ได้
ดื่มชาก่อนสิ
ไม่เห็นต้องสั่งเลย แม่ทำไว้แล้วไม่ใช่เหรอ
แม่รู้ว่าแกอยากให้สั่งมากกว่า
เปล่าซะหน่อย
น่ากินออก
นั่นอะไร
แหวนหมั้นเหรอ
นี่ใส่แหวนหมั้นไปเรียนเหรอ น่าอายจริงๆ
ก็มันถอดไม่ออกน่ะ
มานี่มา
มาสิ
สุดยอด
เอานี่
ฮัลโหล จากซูเปอร์มาร์เก็ตยามาโมโตะค่ะ
กินเยอะๆ นะ
ฉันเห็นแสงแห่งความหวังแล้ว
แวะร้านขายยาหน่อยได้มั้ย
เป็นอะไร ไม่สบายเหรอ
เปล่าหรอก
ยินดีต้อนรับค่ะ
เจอแล้ว
อะไรน่ะ
แสงแห่งความหวังไง
เบบี้ออยล์เนี่ยนะ
นี่เขียนว่าอ่อนโยนทั้งกับแม่และเด็ก
ก็น่าจะอ่อนโยนกับเราด้วย
ดูให้ดีนะ
ถ้าใช้น้ำมันนี่
เทใส่ตรงนี้
แหวนที่ถอดไม่ออก
ก็จะหลุดออกมา
ถ้ามันช่วยให้เอาออกได้ ก็ต้องช่วยให้ใส่เข้าไปได้
แบบนี้นี่เอง
เย็นเจี๊ยบเลย เดี๋ยวผ้าปูที่นอนก็เปื้อนหรอก
ช่างสิ
พร้อมนะ
ค่ะ
เข้าไปแล้ว
เข้าไปนิดนึงแล้ว
ขอโทษนะ เจ็บมั้ย
ไม่เป็นไร
ทำไมล่ะ
พอเถอะ
ทำไม
ทำไมเหรอ
เราไม่ต้องฝืนก็ได้
แต่เกือบเข้าได้แล้วนะ
ก็ใช่ แต่ว่า...
เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย
ลุกขึ้นมาซิ
ไม่เป็นไร ฉันไม่เจ็บเลย
ไม่เจ็บจริงๆ นะ
คืนนี้พอก่อนเถอะ
แค่นี้ก็ดีแล้ว
ก่อนหน้านี้เข้าไม่ได้เลยสักนิด
นะ
ค่อยเป็นค่อยไปละกัน
ทีละเซนก็ได้
เรามีเวลาทั้งชีวิต
นี่
เด็กที่เกิดมาได้ด้วยเบบี้ออยล์
พอคลอดออกมาจะมีผิวมันมั้ย
อาบน้ำกันมั้ย
ขอบคุณนะ
ตอนนั้นเราคิดว่า เราเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์แล้ว
คำบรรยายโดย ขีดขิน จินดาอนันต์